Άρθρα

Το δίκιο θα νικήσει τελικά

Βαγγέλης Ηλιόπουλος

1. Ζούσα ήσυχα με την οικογένεια που δούλευα σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα. Δούλευα σκληρά όλη μέρα μαζί τους κι εκείνοι με αγαπούσαν όλο και πιο πολύ. Ο πατέρας και η μητέρα και τα τέσσερα κορίτσια, όλοι με θεωρούσαν μέλος της οικογένειας. Τα βράδια μετά τη δουλειά με βούρτσιζαν, με στόλιζαν και συχνά με έπαιρναν μαζί στις βόλτες τους. Η μεγάλη κόρη, μου έβαζε τα πιο τρελά καπέλα κι όλο το χωριό γελούσε όπως μας έβλεπε να τριγυρνάμε στα σοκάκια.

2. Και ξαφνικά… μια μέρα όλα άλλαξαν. Το γέλιο έφυγε μόλις σειρήνες πολέμου σάλπισαν. Κάποιοι ήθελαν να καταλάβουν τη χώρα. Μα αφού δεν ήταν δικιά τους. Πώς; Γιατί; Θα τους άφηναν; Αδύνατον. Όλοι υπερασπίζονταν την πατρίδα και τα σπίτια τους. Μαζί κι η οικογένεια που με είχε σπίτι της. Μαζί και εγώ. Ο πατέρας της οικογένειας ετοιμάστηκε να φύγει για τον πόλεμο, για να αμυνθεί στην επίθεση που δεχόταν η χώρα. Γιατί στην απαίτηση να τους παραδώσουν τη χώρα απάντησαν όλοι μαζί ΟΧΙ. Έτσι τους κήρυξαν πόλεμο και τους επιτέθηκαν. Άγριο πράγμα ο πόλεμος, αλλά ο πατέρας της οικογένειας έφυγε χαρούμενος. Πήγαινε για να προστατεύσει το σπίτι και τα παιδιά του και το δίκιο, του έδινε δύναμη.

3. Πέρασαν πολλές μέρες κι η αγωνία όλων ήταν πολύ μεγάλη. Στην αρχή ήμαστε κλεισμένοι στα σπίτια. Μετά από λίγες μέρες η μητέρα της οικογένειας με πήρε και πήγαμε στα χωράφια για δουλειά. Ήταν Νοέμβριος και οι δουλειές δεν μπορούσαν να περιμένουν. Κι οι ειδήσεις που έφταναν έλεγαν ότι νικάμε στον πόλεμο κι αυτό έδινε ελπίδα ότι οι εχθροί θα γύριζαν στα σπίτια τους κι εμείς θα συνεχίζαμε τις ζωές μας όπως παλιά, σε μια χώρα ελεύθερη. Τότε έφτασε το γράμμα, μαζί με το πρώτο χιόνι του χειμώνα.

4. Ήμουν έξω στην αυλή κι άκουγα φωνές και κλάματα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε. Κοίταξα από το τζάμι κι είδα τη μητέρα των κοριτσιών να κάθεται με το πρόσωπο μέσα στα χέρια της και να κλαίει. Τα κορίτσια γύρω γύρω από τη μεγάλη, η οποία μόλις είχε μάθει να διαβάζει, που κρατούσε το γράμμα και προσπαθούσε να καταλάβει τι έγραφε.

Ο στρατιώτης….

τραυματίστηκε…

βρίσκεται…

ευχόμαστε να τα καταφέρει…

Ώστε ο πατέρας της οικογένειας ήταν κάπου χτυπημένος από τον εχθρό. Κι ήταν μόνος του.

5. Θύμωσα πολύ. Χτυπούσα το τζάμι με τη μουσούδα μου. Τα κορίτσια μου έκαναν νόημα να σταματήσω. Εγώ γκάριζα με όλη τη δύναμή μου. Κλωτσούσα και σήκωνα χώμα και σκόνη. Η μαμά σηκώθηκε, κάτι είπε μάλλον για εμένα, και πήγε στο δωμάτιό της. Η μεγάλη κόρη βγήκε έξω από το σπίτι. Ήρθε κοντά μου και με χάιδεψε.

-Σώπα. Ησύχασε.

Την κοίταξα και σταμάτησα

-Ξέρω και εσύ δεν καταλαβαίνεις γιατί μας κήρυξαν τον πόλεμο, γιατί θέλουν τη δική μας πατρίδα, γιατί να χτυπήσουν τον μπαμπά γιατί τώρα να κινδυνεύει….

Προχώρησα προς την πόρτα του κήπου και με μια κλωτσιά την άνοιξα.

-Τι; Γιατί το έκανες αυτό τώρα; Τι θέλεις να μου πεις;

6. Με ρωτούσε αν είχα καταλάβει ότι η μαμά όταν φώναζα είχε πει να με αφήσει να φύγω. Δε θα δούλευε ξανά στα χωράφια. Δε θα με χρειαζόταν ξανά ποτέ. Από τη στενοχώρια της θα έκλαιγε όλη μέρα. Άλλωστε δεν θα είχαν σε λίγο ούτε και φαγητό να δώσουν. Εγώ χαμήλωσα για να ανέβει πάνω μου.

-Δεν θέλεις να φύγεις ε; Ούτε κι εγώ. Τι θέλεις όμως;

Την έσπρωξα με το κεφάλι μου.

-Τι θέλεις; Να ανέβω πάνω σου; Να πάμε πού;

Γκάριξα με όλη τη δύναμή μου

-Τι είναι γαϊδουράκι μου;

Τότε το πρόσωπό της φωτίστηκε.

Επιτέλους κατάλαβε.

-Θέλεις να πάμε να φέρουμε τον πατέρα;

Κούνησα όλο χαρά τα αυτιά μου.

-Εδώ να περιμένεις στο μεγάλο δέντρο στο δρόμο, μου είπε.

7. Το ίδιο βράδυ ήρθε κρυφά, ντυμένη με χοντρό παλτό και σκούφο. Κρατούσε ένα σακούλι με ψωμί κι ελιές. Ανέβηκε και φύγαμε. Ένα μικρό κορίτσι καβάλα σε ένα γαϊδούρι προχωρούσαμε. Κι όταν βγήκε ο ήλιος μας βρήκε να ανηφορίζουμε τη χιονισμένη πλαγιά για να φτάσουμε κοντά στο μέτωπο. Δεν ήταν μακριά. Λίγες μέρες δρόμος και θα φτάναμε εκεί από όπου είχε έρθει το γράμμα. Θα τα καταφέρναμε. Για την πατρίδα. Για τον πατέρα. Για το δίκιο και το σωστό. Το άδικο αποκλείεται να τα κατάφερνε να νικήσει. Ποτέ δεν τα καταφέρνει στο τέλος. Όσοι μας έβλεπαν παραξενεύονταν. Μα γιατί; Στον πόλεμο όλα παράξενα δεν είναι; Αναρωτιόνταν πού πηγαίναμε. «Ο πατέρας μου είναι ήρωας. Τον χτύπησαν. Πρέπει να τον φέρω πίσω στο σπίτι». Κι όλοι μας βοηθούσαν και μας έλεγαν τα καλά νέα, ότι νικούσαμε και κανένας δεν θα απειλούσε πια την πατρίδα.

8. Δεν ήταν όσο εύκολο νομίζαμε. Περάσαμε κοντά από οχυρά και πεδία μαχών κι είδαμε πόσο πόνο αφήνει ο πόλεμος. Ο στρατός μας νικούσε κι άνοιγε δρόμο.

-Πώς σε λένε; Ρωτούσαν το κορίτσι

-Νίκη, απαντούσε και με σκουντούσε να προχωρήσω πιο γρήγορα. Ήθελε να φτάσουμε στον πατέρα. Ένιωθε πως όλα μπορεί να άλλαζαν κι ήθελε να τον πάρουμε πίσω στο σπίτι. Ήμουν πια πολύ κουρασμένος αλλά δεν το έδειχνα και δεν σταματούσα λεπτό.

-Έχεις καταλάβει γιατί άλλαξε η ζωή μας; Δηλαδή γιατί κάποιοι μας την άλλαξαν χωρίς εμείς να τους πειράξουμε…

Την άφηνα να μιλά και που και που κουνούσα τα αυτιά μου. Άλλωστε και να μπορούσα να μιλήσω όλα αυτά για τα οποία αναρωτιόταν δεν είχαν απαντήσεις.

-Παράλογος ο πόλεμος αλλά δεν θα αφήσουμε το άδικο να κυριαρχήσει. Αντιστεκόμαστε για το δίκιο και το σωστό, έλεγε.

Στο δρόμο συναντήσαμε πολλά γαϊδούρια. Κάποια δε θα γύριζαν. Εγώ έπρεπε να γυρίσω με το κορίτσι και τον πατέρα.

9. Φτάσαμε κάποτε αλλά πού θα βρίσκαμε τον πατέρα δεν ξέραμε. Εκείνος όμως μας είδε από το παράθυρο του σχολείου που είχε γίνει νοσοκομείο. Μας φώναξε. Άρπαξε τις πατερίτσες του και βγήκε στο δρόμο. Αυτές ήταν τώρα τα πόδια του. Αγκάλιασε την κόρη του και με χάιδεψε λέγοντάς μου «Ευχαριστώ».

-Ήρθαμε να σε πάρουμε στο σπίτι.

-Πάμε είπε εκείνος όλο χαρά. Πάμε όσο είναι καιρός.

-Μα δεν νικήσαμε; Δεν θα τελειώσει ο πόλεμος;

-Το άδικο θα γυρίσει ξανά, ίσως και πιο δυνατό, αλλά….

-Αλλά;

-Το δίκιο θα νικήσει τελικά. Πάμε Νίκη.

Αν και έχοντας και τους δύο στην ράχη μου πολλές φορές κόντεψα να σωριαστώ, τελικά γυρίσαμε σπίτι. Κατάλαβα πως εκεί που νομίζεις ότι δεν έχεις άλλες δυνάμεις, ο στόχος που έχεις βάλει σου δίνει κουράγιο και αντέχεις. Ο πατέρας πέρασε καιρός να γίνει καλά. Όμως συνεχώς έλεγε ότι αν το άδικο έρθει ξανά θα με πάρει να τον πάω να πολεμήσει στα βουνά για το δίκιο ξανά.

 

10. Κι αν τα όπλα το κάνουν δυνατό

κι αν μοιάζει ανίκητο, τρανό,

ποτέ το άδικο δεν νίκησε αυτό

το δίκιο πάντα νικά και το σωστό

 

Γιατί έχει όπλο μυστικό

όποιος αγωνίζεται για το καλό.

Ήρωα τον κάνει αληθινό

ναι είναι οριστικό

σε όλους θα το πω

αγωνιστείτε γι’ αυτό

το δίκαιο και το σωστό

 

Ο πόλεμος για το κακό

πρόσκαιρα δείχνει εφικτό

να επικρατήσει μόνο αυτό

στο τέλος όμως θα νικήσει το καλό

 

Γιατί έχει όπλο μυστικό

όποιος αγωνίζεται γι’ αυτό

ήρωα τον κάνει αληθινό

ναι είναι οριστικό

σε όλους θα το πω

αγωνιστείτε για ένα σκοπό

να επικρατήσει το καλό

Συνοδευτικό υλικό

Διάλεξε τη συνδρομή σου!

  • ΜΗΝΙΑΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ
  • 8,00€
  • το μήνα
  • Τιμολόγηση μηνιαία
  • ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ
    από 96,00€
  • 32,90€
  • το έτος
  • Τιμολόγηση εφάπαξ
  • ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΓΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
    από 150,00€
  • 50,00€
  • το έτος
  • Τιμολόγηση εφάπαξ
  • ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΓΙΑ ΦΟΙΤΗΤΕΣ
  • 19,90€
  • το έτος
  • Τιμολόγηση εφάπαξ

ΆΡΘΡΑ

Βουτιά σε καλοκαιρινές φωτογραφίες

H φωτογραφία είναι η μόνη γλώσσα που μπορεί να γίνει κατανοητή παντού στον κόσμο. Bruno Barbey Τι...

Οι δυό βαλίτσες

Μια μικρή ιστορία , προτεινόμενες δραστηριότητες και φύλλα εργασίας με θέμα τα ταξίδια και τις...

Newsletter

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και να μάθετε για τα τελευταία νέα και τις ειδικές προσφορές.