Πολύχρωμα φτερά και σαν ψαλίδι η ουρά

Πολύχρωμα φτερά και σαν ψαλίδι η ουρά

Κουκλοθέατρο |

Καλημέρα όλη μέρα,

ήρθαμε όλοι εδώ πέρα,

σαν ανοίξει η αυλαία.

(Ανοίγει η αυλαία και εμφανίζονται στη σκηνή η Κουδουνέλα και ο Φιογκάκης )

Κ: Καλημέρα παιδιά.

Φ.: Καλημέρα, ααα (χασμουριέται)!

Κ.: Σαν να μη σε βλέπω καλά Φιογκάκη, τι έχεις;

Φ.: Μια χαρά (χασμουριέται) είμαι.

Κ.: Παιδιά, δεν ξέρετε πόσο χαρούμενη είμαι. Επιτέλους ήρθε η άνοιξη.

(Ακούγεται το ροχαλητό του Φιογκάκη, που έπεσε στο έδαφος της σκηνής και κοιμάται).

Κ.: …Μπα τι είναι αυτός ο θόρυβος; Τι ακούγεται; Φιογκάκη! Φιογκάκη κοιμάσαι; (τον σκουντάει)

Φ.: …Χρρρρ

Κ.: Καλέ Φιογκάκη, κοιμάσαι; Ξύπνα;

Φ.: Τι; Πώς; Τι έγινε βρε παιδιά;

Κ.: Ξύπνα.

Φ.: Ξύπνα; Τι ξύπνα. Ποιος κοιμάται;

Κ.: Εσύ.

Φ.: Εγώ; Α, ναι εγώ.

Κ.: Φιογκάκη, σύνελθε.

Φ.: Κουδουνέλα, έχεις δίκιο. Κοιμόμουν. Και είδα κι ένα ωραίο όνειρο.

Κ.: Πρόλαβες και είδες και όνειρο;

Φ.: Ήταν συνέχεια από το όνειρο που είδα χθες βράδυ.

Κ.: Τόσο πολύ σου άρεσε, που ξαναείδες το ίδιο;

Φ.: Ναι. Ήμουν λέει ένα χελιδόνι που πέταγε (κινείται στη σκηνή) και είχα για φίλη μου μια πεταλούδα.

Κ.: Ωραίο όνειρο!! Γεμάτο χρώματα.

Φ.: Όμως, με κορόιδευαν όλα τα χελιδόνια, γιατί η φίλη μου ήταν διαφορετική από εμάς και πολύχρωμη.

Κ.: Γιατί κορόιδευαν; Ίσα- ίσα που ομόρφαινε με τις χρωματιστές της βούλες τη μαυρίλα των χελιδονιών.

Φ.: Δίκιο έχεις. Αλλά αυτά δεν το καταλάβαιναν. Ήθελαν να είναι ίδια με αυτά.

Κ.: Ίδια; Πώς ίδια; Κανείς δεν είναι ίδιος με τον άλλον.

Φ.: Η πολύχρωμη φιλενάδα μου, με πήρε στα φτερά της και με ταξίδεψε μέσα στα λουλούδια.

Κ.: Τι όμορφα! Ζηλεύω. Βάλε με κι εμένα στο όνειρό σου.

Φ.: …Κι εκεί που ταξιδεύαμε από λουλούδι σε λουλούδι ήρθαν τα υπόλοιπα χελιδόνια και την πήραν από δίπλα μου.

Κ.: Αααα. Εδώ χαλάει το όνειρο.

Φ.: Προσπαθούσαν να της κόψουν με τις ουρές τους τα ωραία της φτερά.

Κ.: Και η πεταλούδα, τι έκανε;

Φ.: Έβαλε τα κλάματα. Κι εγώ έκλαιγα, γιατί δεν μπορούσα να τη βοηθήσω.

Κ.: Αχ! η καημένη η πεταλουδίτσα…

Φ.: Ευτυχώς όμως μας άκουσε ο πελαργός …

Κ.: Και τι έκανε;

Φ.: Άρπαξε με το ράμφος του την πεταλούδα και μάλωσε τα χελιδόνια.

Κ.: Ουφ!

Φ.: Κι εμείς συνεχίσαμε ευτυχισμένοι να πετάμε παρέα.

Κ.: Ωραίο τέλος. Είχες δίκιο. Ήταν πολύ όμορφο το όνειρό σου.

Ίσα και διαφορετικά,

τα πλάσματα όλης της γης.

Τη δική του ομορφιά

στον καθένα μας θα βρεις.

Σεβασμό να ’χεις στον άλλον

και να τον αποδεχτείς.

Με τη διαφορετικότητά του,

γίνε συνταξιδευτής.

Κ.: Σωστά. Σεβόμαστε και δεχόμαστε τον άλλον,

Φ.: …Κι ας είναι διαφορετικός από εμάς.

Κ.: & Φ.: Γεια σας παιδιά!

Πέρασε καλά η παρέα,

τώρα κλείνει η αυλαία.

Κι ώσπου ν’ ανταμώσει πάλι,

να περνάτε πάντα ωραία.

Φυλλιώ Νικολούδη

Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αιγαίου, Σχολική Σύμβουλος Π.Α., Συγγραφέας

ΆΡΘΡΑ

Μελισσούλα

των Αργυρώ Παναγιώτου & Κάλλιας Ραμαντάνη Να µια ιδέα: Δημιουργούμε και άλλους ήρωες από...

Λουλούδι σε βάζο

των Αργυρώς Παναγιώτου & Κάλλιας Ραμαντάνη Να µια ιδέα: Δημιουργήστε πρωτότυπες κορνίζες...